Voor het eerste schilderij dat ik voor de eindexamen expositie heb gemaakt heb ik zoete, warme kleuren gebruikt.
In de Japanse traditie behoort de vrouw namelijk lief, zoet en aangenaam te zijn om naar te kijken. Zij moet een onderdeel zijn van het vermaak. Het is een hard en zwaar leven.
Ik heb de dessins uit de kimono getrokken en naast de vrouw gebundeld met koordjes, om aan te geven dat de vrouw zelf niets voorstelt en onder geschikt is. De bloem dessins zijn dik en zwaar van structuur. Zijzelf verdwijnt achter de kimono. Ik heb haar als het ware met dunne lagen weggeschilderd.
Zij verdwijnt in een droomwereld, vandaar ook het waterachtige plantendessin onderin als een soort beloning.